blog

O estigma do perdedor eterno

Fri, 30 Mar 2012 12:18:56 +0100

Publicado po Wences en Dioivo (http://dioivo.eu/deporte/431-o-estigma-do-perdedor-eterno-2)

O árbitro asubiara o final. Partido da cuarta división da Liga de fútbol gaélico de Irlanda. Leitrim 38 – Kilkenny 3. O pasado domingo, outra vez os ‘Cats’ foron arrasados. O equipo de Kilkenny conta os seus partidos por derrotas dende que en 2008 entrou a competir na última categoría da liga irlandesa. É o único condado que non participa no All Ireland de fútbol gaélico, o campionato máis prestixioso, por medo a facer o ridículo. E abofé que o faría.

Kilkenny ten paixón polo hurling, o segundo deporte en importancia da Illa. Os seus ‘hurlers’ gañaron o All Ireland en 33 ocasións, a última, en 2011. O seu nivel en fútbol gaélico está no outro extremo. A maior desesperación sófrena os equipos rivais. Hai un partido ao ano que ninguén quere xogar. É o castigo aos pecados pasados, a ningún deportista de elite lle divirte ter un contrincante tan malo. Kilkenny é un pesadelo.
A inscrición na liga de fútbol foi unha declaración de intencións. “Tamén nos preocupamos do fútbol gaélico” parecían dicir os de Kilkenny. Pero a realidade é ben distinta. Co seu xogo, insultan ao resto de equipos, nin sequera saben darlle ao balón como futbolistas experimentados, teñen erros propios de cativos. Cando os Fillos de Breogán fomos a Irlanda o ano pasado, algún desaprensivo, logo de ver o noso empate cos St. John’s Volunteers, dicíanos que podiamos participar na liga no lugar de Kilkenny. Era unha esaxeración, por suposto, pero os ‘Cats’ son a vergoña do fútbol gaélico.

Non é culpa dos xogadores, senón da estrutura deportiva do condado. Kilkenny é hurling. Viven para o hurling, respiran hurling e, abofé, son os mellores nese deporte. Pero non lles preocupa o fútbol gaélico. Téñeno como unha sección cultural, algo que hai ter para ser un condado irlandés como é debido. De feito, a comezos do século pasado, Kilkenny foi campión tres anos do torneo da provincia de Leinster. Agora, non saben con que bois aran.

Non teñen afouteza nin carraxe. Non xogan duro. Promedian un cartón amarelo por encontro, cando os outros condados reciben uns cinco. Os rivais, case teñen a certeza de que non sairán mancados do partido, non precisan reservarse, poden mellorar as súas estatísticas. Ata Londres e Nova Iorque participan no All Ireland e os ingleses son quen de gañar partidos. Kilkenny é peor que todo iso. E o hurling segue a colleitar éxitos no condado dos Gatos. Pouca la e polas silveiras.

Cal debería ser a solución? Deixar a liga sería como facer un burato negro no medio da galaxia irlandesa. Kilkenny necesita mellorar o seu xogo, pero, máis ca iso, precisa de resultados. Unha victoria un ano destes non viría nada mal. Pero o fútbol gaélico non é profesional, non hai fichaxes, cada un xoga no condado onde naceu.

Os progresos non chegan e parece que o hurling papou o fútbol gaélico no condado aurinegro. Aínda así, cómpre deixar vía libre ao optimismo e pensar que a devoción que sinten polo fútbol gaélico os condados limítrofes pode ser contaxiosa. Se xurdiu un equipo ex novo na Coruña hai un ano e o sábado conseguimos empatar con Madrid Harps, o vixente campión, por que non pode Kilkenny volver a competir como un máis no fútbol gaélico en Irlanda?

O patrimonio dun pobo irmán

Fri, 23 Mar 2012 08:50:47 +0100

Publicado por Seánie McEvoy en Dioivo (http://dioivo.eu/deporte/381-o-patrimonio-dun-pobo-irman-2)

O meu nome é Seánie McEvoy. Nacín en Wexford, unha vila do sureste de Irlanda, pequena en habitantes, pero grande en historia, tradición e paixón polo hurling e o fútbol gaélico. A miña conexión con Galicia comezou en 1964 cando namorei en Inglaterra da que hoxe é á miña esposa coruñesa, Rosa. A primeira vez que estiven en terras galegas foi catro anos despois daquel encontro e identifiqueime coa Coruña inmediatamente. Decateime moi cedo de que os galegos e os irlandeses temos moitísimas cousas en común ademais da nosa cultura ancestral: a nosa relación co mar, o noso xeito de entender a vida e, por suposto, o noso fado de pobo emigrante.
Agora son o vicepresidente dos Fillos de Breogán, algo moi ilusionante para unha persoa que mamou desde o berce o deporte nacional irlandés. Foi sorprendente ver unha iniciativa así en Galicia. Aprendín a xogar aos deportes gaélicos moi novo, cos Christian Brothers. Para nós non se trata de xogos, forman parte de nós, o noso patrimonio. Neses anos de prohibición das expresións culturais irlandesas, estou convencido de que as Mná na hÉireann (as mulleres de Irlanda), as avoas, nais, esposas, irmás, mozas e fillas constituíron a columna vertebral da GAA (Asociación Atlética Gaélica), sen o seu traballo nada sería posible. E por suposto, a inspiración que provocou en min, como noutros compatriotas, Tom Nolan o deportista con maiúsculas.
Xoguei ao hurling e ao fútbol gaélico na escola co Whiterock e deixei o colexio con trece anos para traballar porque eramos unha familia numerosa, os tempos eran duros e cada penique contaba. Unha época difícil, pero todo o mundo estaba na misma situación e a xente axudábase mutuamente. Toda a historia do pobo irlandés é formidable neste sentido, algo en común cos galegos, que tamén son un pobo celta orgulloso. Xoguei en xuvenís e en modestos co Blue and Whites Club, nunca o fixen mellor ca daquela. Máis tarde tamén xoguei no exército e, despois, emigrado en Inglaterra, formei parte do St. Chad's, o Mary's Club e o Maidenhead Harps, o meu último equipo.
Ata o ano 2011, cando me integrei nos Fillos de Breogán. Da pouca xente que estivo o día da fundación dos Fillos, o club pasou a ter agora sete mulleres e trinta homes, case todos galegos, agás a algunhas excepcións. Xa no país veciño, emocionábame ver como prendía o fútbol gaélico entre os ingleses e a cantidade de equipos que tiñan. Ogallá aconteza o mesmo en Galicia no futuro.
A xente de fóra de Irlanda adoita a pensar que o noso deporte é o rugbi. Calquera que estivese na illa e puidese ver coa paixón coa que vivimos os deportes gaélicos non dirá o mesmo. É algo senlleiro ver Croke Park, un dos maiores estadios de Europa, con milleiros de almas en harmonía, máis aló de animar a equipos rivais, sen violencia nas gradas, e sabendo que os xogadores non son profesionais. Despois de gañar a gran final eles saben que terán que traballar ao día seguinte, coma sempre.
Ese espírito gaélico, esa semente, está prendendo en Galicia. Temos un bravo orgullo de facer o que facemos todos os que estamos involucrados no equipo e agora eses futbolistas gaélicos galegos aprenderon as habilidades precisas do seu novo deporte. Teñen ambición por gañar un torneo e, honestamente, penso que só e cuestión de tempo.

Carta aberta de Seánie

Thu, 22 Mar 2012 18:59:06 +0100

(Este texto escribiuno Seánie para ser publicado. Non obstante, as cuestións de espazo, obrigáronlle a refacelo. Por desexo do autor, velaquí tendes o texto íntegro orixinal traducido ó galego)

Estimado lector,

Chámome Seánie McEvoy e nacín nun lugar chamado Wexford, en Irlanda. É unha vila de vinte mil habitantes, pequena en comparación coa Coruña, pero moi rica en historia, cultura e tradición de deportes gaélicos. Está situada na costa do sureste, noventa millas ao sur de Dublín. Dinlle o ‘Soleado Sureste’ e é unha zona turística con praias espectaculares e moitísimas atraccións.

Son o segundo fillo máis vello dun total de doce irmáns, seis homes e seis mulleres. A miña conexión coa Coruña é a miña amada e fermosa esposa Rosa Rodríguez Suárez á que coñecín e da que me namorei en Inglaterra en 1964. Casamos o 12 de marzo de 1966 e temos cinco fillos: Ángela María, Juan Miguel, Antonio, María Dolores e Teresa Sineád. Teresa vive en Perth, Australia, Juan vive en Londres e os outros tres viven en Wexford.

A primeira vez que fun á Coruña foi no ano 1968, no barco Begoña, dende Southampton, Inglaterra, e volvín dende Vigo no barco Montserrat. A Coruña era un lugar diferente daquela e eu idenfiqueime con ela inmediatamente porque é moi similar a Irlanda en moitas cousas. A súa xente é moi semellante aos irlandeses e, por suposto, a súa cultura, a súa música, o seu xeito de entender a vida, etc. O meu país ten moito en común con Galicia: demasiada emigración ata os currunchos máis afastados do mundo na procura de traballo e dunha vida mellor. Moitos nativos de Wexford fixéronse pescadores ou mariños mercantes. A miña familia tamén está vencellada co mar; lémbrome de ser un cativo e escoitar falar ao meu pai, que foi mariñeiro durante a Segunda Guerra Mundial, das turbulentas augas do Golfo de Biscaia ou do mar de Fisterra.

Aprendín a xogar aos deportes gaélicos (hurling e fútbol gaélico) na escola cos catequistas. Son parte do noso patrimonio e da nosa cultura. Os xogos gaélicos sobreviviron a setecentos anos de ocupación británica, malia os atrancos cos que nos atopamos tamén para preservar a nosa relixión, a nosa lingua e a nosa cultura. Sempre crin que iso foi posible grazas ás Mná na hÉireann (as mulleres de Irlanda), as avoas, nais, esposas, irmás, mozas e fillas, elas foron a columna vertebral da GAA (Asociación Atlética Gaélica). Ata hoxe, en cada vila de Irlanda, Mná na hÉireann son o centro de todo: financiamento, organización, ..., todo o que precisa a GAA para funcionar.

Xoguei ao hurling e ao fútbol gaélico na escola co Whiterock e deixei o colexio con trece anos para traballar porque eramos unha familia numerosa, os tempos eran duros e cada penique contaba. Era unha época difícil, pero todo o mundo estaba na misma situación e a xente axudábase mutuamente. Toda a historia do pobo irlandés é formidable neste sentido, algo en común cos galegos, que tamén son un pobo celta orgulloso. Xoguei en xuvenís e en modestos co Blue and Whites Club e nunca xoguei mellor ca daquela. Máis tarde tamén xoguei no exército.

Marchei ao Reino Unido en 1959, primeiro vivín en Birmingham. Alí xoguei co St. Chad’s. Máis tarde, en Londres, xoguei Mary’s Club. Despois marchei para Slough (preto de Londres) e formei parte dos Maidenhead Harps, o que foi o meu último e equipo antes de me retirar con 26 anos pois tiña compromisos que eran imposibles de compaxinar cos viaxes deportivos a Oxford, Luton, Watford, Londres, etc. Malia iso, o meu apetito e interese polos xogos gaélicos nunca desapareceu e, ata o día de hoxe, seguen sendo igual de fortes ca sempre.

Botei 21 anos no Reino Unido e voltei a Wexford en 1980 coa miña esposa e catro fillos (Teresa naceu en Irlanda). Podedes ver quen é o que manda na miña casa: todos os meus fillos teñen nomes españois. Traballei, comín e viviín con xente de diferentes nacionalidades, cores e crenzas. Para min, unha persoa e alguén que merece ser respetado, sen importar a cor ou a relixión que teña. Fun afortunado de coñecer xente marabillosa nas miñas viaxes. Dixen hai moitos anos que debería ir a Connemara na costa oeste de Irlanda durante un ano vivindo nunha caravana e escribir un libro pero penso que iso sobrepásame.

Os meus heroes foron os irmáns Rackard, que xogaron ao hurling para Wexford, e gañaron as finais do All-Ireland en 1955 e 1956. Celebrámolo durante semanas. Falei das mulleres irlandesas, pero tamén debo mencionar os grandes homes que xogaron e adestraron equipos gaélicos en Wexford. Lémbrome dos sensacionais xogadores do Sellor Sarfields Football Club, do The Harriers Hurling Club e do Sontimes Football Club. Como non, tamén lembro os outros equipos que competían cando eu era novo: The Davits, Blue and Whites, Parnells, Na Fianna, The Mary’s of Madlin Town, St. John’s Volunteers e, sobre todo, The Young Irelands, nos que o gañou un All-Ireland o meu parente John McEvoy e cuxa camisola coa que xogou esa final garda con moito agarimo o meu curmán Ollie. Penso tamén en Paddy Cullen (Faythe Harriers), o adestrador John Bradly, Tom McGragh, Martin Nolan, Brendan Cullemor, Sarfields Seal Siggins, os irmáns Crowley (John, Jim, Martin e Peter, que xogaron ao hurling en Na Fianna), a familia O’Connor (que o fixo nos The Joseph’s), Jas Kirwan, Matt Murray e David Murry, Tony O’Leary, Rory Kelly a moitos máis dos que xa non teño espazo para nomear.

O meu vencellamento cos Fillos de breogán comezou en 2011. O ano pasado viaxei a Sevilla, Madrid, Pamplona, Valencia e Barcelona e en cada torneo melloramos o noso rendemento. Foi un magnífico logro para Galicia, mesmo fóra dos terreos de xogo. O club comezo no Matthews’ Irish Bar e algúns dos membros fundadores foron Wenceslao García, Peter Vard, Gerry Geraghty e Declan Matthews. O equipo consistía en dous xogadores-adestradores irlandeses e máis de vinte galegos. Agora, o equipo conta con 35 galegos no equpo masculino e seis galegas no feminino. Todas as semanas temos vinte xogadores adestrando co equipo regularmente e este ano en Sevilla tivemos 21 xogadores, máis ca ningún equipo en España. A nosa mellora este ano o noso novo xeito de xogar notárono os outros equipos e agora competimos todos os partidos ata o final. Iso amosa enormes cantidades de dedicación e compromiso dos nosos xogadores e adestradores durante o inverno, cando adestramos e traballamos duro e os resultados vense por ese sacrificio, malia ter que percorrer grandes distancias para acudir aos torneos.

Temos un bravo orgullo de facer o que facemos todos os que estamos involucrados do equipo e agora eses futbolistas gaélicos galegos aprenderon as habilidades precisas do seu novo deporte. Teñen ambición por gañar un torneo e, honestamente, penso que só e cuestión de tempo. Debo mencionar a Carlos, o noso adestrador, que pasou dous anos en Cork, Irlanda, na universidade e aprendeu como xogar ao fútbol gaélico cos Nemo Rangers. Carlos supuxo unha gran diferencia para os Fillos. Tamén Ken O’Donoghue, que tamén é xogador-adestrador e outra sensacional incorporación.

En conclusión, na miña humilde opinión, o meu xogador ideal para vestir a camiseta dos Fillos sería o meu grande amigo Tom Nolan. Tom xogou ao hurling co Faythe Harriers e ao fútbol gaélico cos Sarsfields. Tamén estivo en equipos gaélicos no Reino Unido e gañou o Premio para Emigrantes da GAA en Gran Bretaña no 1969. Se queres compromiso, o faino ou morre, liderado e paixón, el é o teu home. Tamén fóra do campo, Tom é un cabaleiro.

Os Fillos chegaron a Irlanda o 23 de agosto de 2011 e quedaron unha noite en Dublín. Chegaron a Wexford, a miña cidade natal 90 millas ao sur de Dublín, ao día seguinte. Demos un paseo pola vila e ás 7 do serán fomos a Páirc Carmain a xogar un partido contra St. John’s Volunteers. No noso grupo estaban Wences, Marifé, Sebas, Alberto, Patri, Pablo Fuentes, Kali; Martín e Kamy uníronse a nós en Cork. Peter McGuire organizou o partido, no que tamén xogaron Stephen McGuire, Kieran O’Leary e Cathal Golden cos Fillos para ter un equipo completo. Foi un partido que gozamos moito e despois fomos a refrescarnos ao Gaynor’s Pub e pasar unha boa noite. Sheamus Howlin, o secretario do comité da GAA na provincia de Leinster, foi para darlle a benvida aos rapaces. Téñollo que agradecer a el e ao presidente dos Volunteers Jim McCarthy e ao directivo Charlie Golden pola espléndida acollida que nos deron.

Os Fillos almorzaron á mañá seguinte na miña casa antes de marchar para Cork. No camiño, paramos para comer en Dungarvan, en Waterford, e chegamos a Cork ás 8 da tardiña. O venres 26 de agosto visitamos o Páirc Uí Chaoimh, estadio do equipo do condado de Cork con capacidade para corenta mil seareiros. Ás 7 do serán fomos ó club de Nemo Rangers e recibiunos Ger, que nos amosou todas as instalacións. Nemo Rangers é un dos clubes máis grandes de Irlanda e nós quedamos impresionados de todo a infraestrutura e persoal co que conta. Bryan puxo á xente a correr e a facer un ríxido adestramento culminado cun partidiño, o que supuxo un enorme beneficio para os Fillos. Finalmente, fomos á Nemo’s Clubhouse, onde nos convidaron a comer e beber e pasamos unha extraordinaria velada. Antes de abandonar Cork, visitamos os barcos-museu do Titanic e o Lusitania.

Ao día seguinte, sábado, deixamos Cork ás dez da mañá e fomos ao Condado de Clare, que está a 130 millas. Queriamos ver os Cantís de Moher, que son fantásticos. Logo chegamos a Galway e pasamos a noite aló. Visitamos o Arco Español e a Praza Eyre e foi fenomenal.

O domingo fomos a Croke Park ás 8 da tarde a ver a semifinal do All Ireland entre Donegal e Dublín. A GAA deunos entradas a prezo reducido para ver este partido no que había 82.000 persoas. Ese é o noso estadio nacional e os Fillos estiveron encantados de estar alí.

O luns fixemos un polo museu de Croke Park e presentamos os Fillos de Breogán a Christy Cooney, o presidente da GAA. Hai moito máis que dicir, pero o espazo e o tempo acabáronse. Graciñas a todos por ler isto. Saúdos cordiais.

Cluxton, o porteiro que marcou para facer historia

Fri, 16 Mar 2012 12:31:52 +0100

Publicado por Wences García en Dioivo (http://dioivo.eu/deporte/327-cluxton-o-porteiro-que-marcou-para-facer-historia)

En todos os deportes, hai un encontro clave, o enfrontamento clásico, como o Lakers-Celtics ou o Madrid-Barça. No fútbol gaélico, o partido de maior rivalidade é o que enfronta a Dublín con Kerry. Tras moitos anos de seca, o 2011 brindoulles aos seareiros un Dublín-Kerry na final do All Ireland. Era un día para a épica, con Croke Park ateigado con 82.000 fanáticos do deporte nacional irlandés. Xogábase na capital, pero o favorito, como case sempre, era Kerry.
Condado da provincia de Munster, Kerry ten pouco máis de cen mil habitantes e a súa cidade máis poboada, Tralee, non supera os vinte mil. Pero é a referencia do fútbol gaélico. Ninguén foi campión máis veces (36) e ninguén produce ano tras ano futbolistas de tanta calidade. Kerry conta tamén co xogador máis determinante deste deporte: Colm Cooper.
O outro finalista, Dublín, partía coa única vantaxe de xogar na casa. Os seguidores do equipo dublinés son os máis apaixoados de Irlanda. Famoso é o fondo Hill16, onde, sempre de pé, os ‘dubs’ cantan sen parar durante todo o encontro. Tamén dispón de xogadores fóra de serie, como os irmáns Brogan e o porteiro Cluxton, pero levaba sen gañar o All Ireland dende 1995. Ademais, os dublineses chegaban á final logo dun durísimo partido ante Donegal que Os Fillos de Breogán tivemos a sorte de vivilo in situ en Croke Park. Xa que logo, toda a cidade sentía que se trataba dunha ocasión única para facer historia.
Foi un encontro moi igualado, ningún dos finalistas conseguía distanciarse no marcador. Colm Cooper tomou a iniciativa no ataque chegando aos minutos finais e, a falta de dez para a conclusión, Kerry púxose catro puntos por riba. Dublín vía outra vez como o equipo dun currunchiño da illa estaba preto de levarlle a copa diante dos seus fociños.
Un gol e un intercambio de puntos permitiron que se chegase con empate ao tempo de desconto. Entón, unha falta sobre McManamon, dáballe a oportunidade aos locais de gañar o partido. Bernard Brogan chamou polo porteiro, Stephen Cluxton. O gardamallas dublinés adoita tirar as faltas axeitadas para un zurdo, é o Chilavert do fútbol gaélico, pero agora tratábase do momento máis importante da súa carreira, da maior responsabilidade para un xogador de Dublín.
Croke Park quedou mudo. ‘Cluxo’, o home de xeo, correu dende a súa portería ata o campo de Kerry. Neses intres, seguro que non pensaba en ir traballar ao día seguinte ao colexio onde é profesor. Ninguén é profesional no fútbol gaélico e todos deberían volver á súa vida cotiá tras ese domingo mediático. Cando Cluxton atinou a meter o balón entre os paos, a tolemia colectiva apoderouse do estadio.
Todos os seus compañeiros fixeron festa no campo. Dublín ardeu. El non, Cluxton, o porteiro que marcou para facer historia, foise correndo aos vestiarios. Queríase duchar e marchar para a casa. Mentres todo Dublín celebraba o triunfo, Cluxton estaba no sofá do seu salón vendo un partido do seu amado Manchester United. “Xogo ao fútbol gaélico. Non falo coa prensa”, dixo. O domingo 11 de setembro de 2011, naceu un heroe en Croke Park.

Algo máis ca un xogo

Fri, 16 Mar 2012 12:30:06 +0100

Publicado por Isaac Xubín en Dioivo (http://www.dioivo.eu/deporte/279-algo-mais-ca-un-xogo)

“...tendo semellantes as feridas...”
Irmaus, Celso Emilio Ferreiro

Son as dez e media da mañá do domingo 7 de novembro de 2010, quedan quince minutos para a hora acordada diante do gaelic ground de Baile an Chollaigh. É o meu primeiro partido de fútbol, si, o outro chámase soccer. Dende o principio do ano académico Carlos Seco, o meu compañeiro de despacho no Centro Irlandés de Estudos Galegos da University College Cork, e mais eu andamos na procura dun equipo que nos acolla e nos dea a oportunidade de aprender e practicar o deporte.

Así que vou un pouco nervioso camiñando ao seu carón, pensando en eliminar da miña cabeza os instintos de varios anos como xogador de rugbi e que neste deporte constituirían unha violación das normas: non podo placar a ninguén aínda que teña o balón; non podo tirarme ao chan para defender a posesión dunha pelota porque non se pode recoller o balón coas mans dende o chan, cómpre elevala co pé para recollela entón no aire; cada catro pasos teño que botar a pelota no chan ou facer soloing: pateala lixeiramente co pé; para pasar o balón coas mans teño que golpealo co puño,... Tentei relaxarme pensando que só era un partido, que tampouco non había que darlle tanta importancia.

E de súpeto, coa mochila ás costas e camiñando, decátome de que non é certo. Non vou xogar ao soccer, vou xogar ao fútbol e reparo ademais en que estou a facer o mesmo que facía Aiden McAnespie, un xogador do Aghaloo Gaelic Football Club e membro do Sinn Féin, o domingo 21 de febreiro de 1988. Parei os meus pasos e cando o meu compañeiro Carlos Seco se xirou para ver que me pasaba, eu mirei atrás, ás miñas costas. Quedei parado, en silencio, namentres buscaba o norte, o condado fronteirizo de Tyrone onde vivía Aidan, na dividida provincia do Ulster, na procura dunha música que xa non me abandonou en toda a mañá.

I've a bullet here in the gun for your son Aidan, teño unha bala aquí no fusil para o teu fillo Aidan. Isto foi o que lle dixo un día un militar británico ao pai de Aidan McAnespie. Días despois, un domingo pola mañá, cando Aidan acababa de cruzar o checkpoint para ir xogar un partido coa mesma naturalidade coa que eu o estaba a facer, o ruído, o percutido son do disparo dunha arma das forzas da coroa británica asolagou en calafrío a tranquilidade da pequena vila de Achadh na Cloiche. Aidan McAnespie nunca chegaría ao Gaelic ground, xacía morto no camiño cun tiro traidor nas costas.

A música aquela que me lembraba o acontecido con Aidan non marchou da miña cabeza e cando saín ao campo vestido coas cores verdes e negras do meu novo clube decidín que non era mala actitude a de darlle solemnidade ao asunto. Porque si, porque me daba a gana, decidín tomalo máis que en serio e concentrarme en toda a xente que sufriu a represión e á que durante a historia dos nosos pobos lle foi prohibida a execución dalgunha das expresións culturais que nos fan ser, e iso é o que máis lles fode, o que aínda somos.

Fillos de Breogán, a rara avis do fútbol gaélico

Sun, 04 Mar 2012 18:19:21 +0100

Publicado por Wences en Dioivo (http://dioivo.eu/deporte/186-fillos-de-breogan-a-rara-avis-do-futbol-gaelico)

Cando xogaba ao fútbol de pequeno sempre tiven a ilusión de, nun momento dado, coller a bóla coa man e logo darlle unha patada para marcar gol con máis facilidade. Agora pódoo facer. Xogo ao fútbol gaélico. Gaélico, nin galáctico nin galaico. É o deporte nacional irlandés, por riba do fútbol, do rugbi e do tamén descoñecido hurling. Aló, na terra da cervexa negra, este estraño xogo centenario move masas cada fin de semana. Completamente amateur, é unha auténtica relixión para os irlandeses.

Pobo emigrante como o galego, a diáspora irlandesa permitiu o establecemento de novos equipos de fútbol gaélico por todo o mundo. Malia haber algún xogador local, a maioría deles adoitan ser emigrantes do país do trevo. En Galicia non pasa iso. A Coruña Fillos de Breogán é a rara avis do fútbol gaélico. Dos 29 xogadores cos que conta no seu plantel, só dous son irlandeses. É algo insólito e lóxico, pois en toda a provincia só hai un cento de compatriotas de James Joyce. Fundado en outono de 2010, este ano os Fillos volven competir no Campionato Ibérico, no que a pasada tempada finalizaron cuartos de oito equipos.

Neste club todo é pouco común. A súa fundación débese á teima do que escribe estas liñas que, tras ver partidos en Irlanda, quedou namorado do fútbol gaélico e, xunto con outros teimóns aventureiros, comezou a realizar un soño. Agora, tras moitas dificultades económicas e administrativas, Fillos de Breogán é unha realidade. Co equipo masculino xa conformado, pero coas portas abertas a novas incorporacións, a nova meta é acadar un equipo femenino completo, pois de momento só hai cinco xogadoras.

Así é que Fillos de Breogán anda na procura de novos tolos e tolas que queiran probar un xogo que combina cousas do fútbol, rugbi e baloncesto onde o terceiro tempo é tanto ou máis importante ca no deporte do balón oval. A pelota pode levarse co pé ou coa man (iso si, cada catro pasos hai que botala ou darlle un toque co pé), pásase cun golpe coa man ou cunha patada e pódese meter gol nunha portería de fútbol ou conseguir un punto tirando entre uns paus semellantes aos do rugbi.

As lendas do Libro das Invasións falan dos Milesianos, uns celtas procedentes de Galicia que tomaron Irlanda. Eran os Fillos de Breogán. Agora, os novos Fillos prepáranse para continuar as historias antigas suando un uniforme branquiazul e xogando ao que máis lles gusta aos irlandeses, o ‘peil’ como eles lle chaman. E os Fillos non só compiten na Península Ibérica. O ano pasado xa xogaron en Wexford, no sur do país dos fieis de San Patricio, ante o St. John’s Volunteers. E, a poucos metros da Torre de Hércules, onde Ite, descendente de Breogán, divisou Irlanda para logo ir na súa conquista, Nemo Rangers e os Fillos desputaron a primeira edición da Copa Breogán, que este ano terá a súa segunda edición en Cork. ‘CorKuña’ rabuña. A nosa casa, www.fillos.tk, é a casa de todos os que queiran entrar nesta familia. A febre gaélica acaba de chegar a Galicia e non hai antídoto posible.

Normas básicas de réxime interno

Fri, 28 Oct 2011 10:17:01 +0100

NORMAS BÁSICAS - FILLOS DE BREOGÁN

De acordo cos Estatutos da Asociación Recreativa e Sociocultural A Coruña Fillos de Breogán, todo aquel socio-xogador deberá cumprir unha serie de normas básicas para a súa permanencia en tal condición aprobadas pola Xunta Directiva, que son as que se recollen neste documento.

1.- Paga-las cotas establecidas pola Asemblea Xeral Ordinaria. O feito de non realizar este pagamento provocará a exclusión do socio-xogador. Para os socios-xogadores haberá dúas cotas básicas: a de adestramento (que incluirá a posibilidade de xogar torneos amigables na Coruña) e a de competición (que permitirá a participación en torneos oficiais e amigables fóra da Coruña).

2.- Acatar tódolos acordos ós que chegue a Xunta Directiva. A Xunta Directiva será elixida xunto co Presidente cada catro anos. Os acordos ós que chegue o órgano directivo son vinculantes para todos os membros do clube. Non respectalos provocará a exclusión definitiva do socio-xogador.

3.- Respecta-las decisións do adestrador. O adestrador é o máximo responsable da parcela deportiva. As súas decisións deportivas non serán cuestionadas, senón respectadas. Se as súas decisións non compracen á maioría dos socios-xogadores, poderán expresalo nunha Asemblea Xeral na que se terá que propor un novo adestrador ou o compromiso do adestrador do momento de aceptar as condicións impostas polos socios-xogadores. O adestrador, pola súa parte, terá que cumprir coas normas internas ó igual cós xogadores e dar exemplo alá onde vaia o equipo. Para ser respectado terá que respectar antes de nada.

4.- Prioridade para xogar para os xogadores que adestren regularmente. Haberá prioridade absoluta para xogar para os xogadores que adestren con regularidade e esta prioridade deberaa respectar o adestrador á hora de elaborar os seus equipos titulares e á hora de ter en conta os cambios.

5.- Participar nas iniciativas de sostibilidade. Fillos de Breogán é un club amater e, como tal, precisa do compromiso dos seus socios-xogadores. Cando a Xunta Directiva estableza medidas para recadar fondos para o club (venda de camisetas, axuda na organización de eventos, ...) , os socios-xogadores participarán a partes iguais. O feito de non facelo implicará unha revisión da situación particular do socio-xogador e unha posible exclusión definitiva do club.

Primeira Asemblea Xeral

Tue, 04 Oct 2011 12:50:38 +0100

O vindeiro venres 14 de outubro terá lugar a primeira Asemblea Xeral logo do adestramento, ás 23 horas, na Cova Céltica. Nela debaterase a normativa interna do club, votarase o presidente e a súa xunta directiva e trazaranse as liñas a seguir para a seguinte tempada. Os únicos que terán voz e voto serán os que pagasen a súa cota anual de socio-xogador (40 € para adestrar e para xogar amigables na Coruña). Logo desta Asemblea Xeral, os adestramentos para aqueles que non pagasen a cota deixarán de ser de balde, como era cando todos pagabamos 2 € por cada adestramento cando naceu o club. Eu voume presentar a presidente e presentarei (canto presentar) tamén a miña xunta directiva. Calquera dos socios-xogadores pode face-lo mesmo. Veño de subi-los estatutos do club aprobados pola Xunta, estatutos que podedes revisar na web de novas dos Fillos de Breogán.

Noticia en La Voz de Galicia

Tue, 20 Sep 2011 07:29:22 +0100

Fenomenal traballo da Voz. Graciñas. Ogallá sirva para chamar a antención sobre a inquedanza que temos de patrocinio para a vindeira tempada.

http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2011/09/20/0003_201109H20C10991.htm

As cotas do vindeiro ano e os novos socios

Sun, 11 Sep 2011 10:39:37 +0100

O 1 de outubro de 2011 vencerá o prazo que ten a Xunta de Galicia para darnos de alta como asociación cultural. Entón podermos pedir un certificado de silencio administrativo, pois nese caso, o silencio é positivo. Iso supón que nos terán que admitir si ou si no seu rexistro de asociacións culturais. Aínda que Facenda xa nos deu un NIF, non poderemos pedi-la exección do IVE ata que sexamos unha asociación cultural rexistrada na Xunta. É un paso fundamental de cara a estabilidade do clube que nos obrigará a cumprir unha serie de requisitos legais: asemblea xeral anual, declaración de Facenda cada tres meses, eleccións a presidente e xunta directiva cada catro anos, etc. Por iso entre outubro e novembro teremos que facer unha asemblea xeral na que se vote ó presidente para os próximos catro anos e o seu programa. A día de hoxe, os membros oficiais do clube somos tres: Sebas, o tesoureiro, Óscar, o secretario, e eu, o presidente. Como sabades, isto é así porque somos os que asinamos os papeis en Facenda e na Xunta. Non obstante, logo da primeira asemblea xeral, na que Sebas amosará o estado das contas do clube, agardo que sexamos moitos máis.
Malia o dito anteriormente, hai unha xunta directiva que segue a funcionar e tamén uns socios ata que se realice a devandita asemblea xeral (somos 35). Así, a xunta directiva reuniuse dúas veces no mes de agosto e setembro e chegou a uns acordos básico de funcionamento de cara ó ano qu vén que aquí vos exporei (aínda que xa os envei no seu momento por correo electrónico):
1.- A cota de socio-xogador para o ano que vén é de 40 € para adestrar e xogar amistosos na Coruña e de 40 € máis se quere xogar algún torneo oficial (incluído o que organicemos nós na Coruña).
2.- Estamos na procura dun novo patrocinador forte que sexa o patrocinador principal, visto que os actuais patrocinadores non van renova-lo seu patrocinio para o ano que vén e visto tamén que a contía que achegaban practicamente só cubría a impresión da publicidade do número de camisetas feitas. Para iso haberá que facer unha nova equipación e xa estamos a mirar cal sería o mellor prezo.
3.- A creación do segundo equipo, o equipo de Oleiros, irá parella á chegada dese novo patrocinador.
4.- Chegamos a dous acordos con Nemo Rangers e St. John's Volunteers. Os de Cork xogarán cada ano a Copa Breogán con sede alterna entre A Coruña e Cork. Os de Wexford posiblemente nos visiten para o ano.
5.- O concellal de Deportes, graciñas a Rubén, falará connosco acerca dun posible convenio para obter campo de adestramento na Torre de Hércules de balde e o día do torneo para o ano que vén.
6.- A creación do equipo feminino implicará tamén que as rapazas teñan as mesmas obrigas e dereitos ca nós, polo que terán que pagar a cota de socio e terán que vir a adestrar regularmente.

Por último, gustaríame dicirvos que Bruno, Óscar e máis eu xa pagamos a cota básica de socio-xogador de 40 €. Para asistir á asemblea xeral de outubro (ou novembro, aínda non hai data), haberá que facelo. Ista cota debédeslla pagar a Sebas, o tesoureiro. Graciñas a todos pola vosa colaboración.
2.-